06 Eylül 2010

DEĞİŞMEYEN KADER
Değerli Meslektaşlarım,
Sözlerimi evirip çevirmeden direk konumuza gireceğim. Konumuz değişmeyen kader. Yaşım 68, mesleğe 14 yaşında girdim aradan 54 yıl geçmiş.O gün bugündür hala astsubay sınıfının kaderinde ne yazık ki hiç değişme olamamıştır..
Dünyayı bırakın kendi ülkemize baktığımızda kaderi değişmeyen hiçbir sınıf kalmamıştır, bizim dışımızda. Kader yazgımıdır? Acaba Allah bizim sınıfın kaderini hiç değişmeyecek diye mi yazmış? Ben inanıyorum ki Allah bizleri sever, haksızlık etmez. Bana göre kusur kendimizde, kader yazgı değil, korkaklık ve kabullenmektir...İnanıyorum ki hiçbir büyük iş kendiliğinden gelmez, yapılan her işin büyüklüğü, verilen emek, yapılan fedakarlık, aldığınız riskle ölçülür.
Başkalarından yardım ve destek bekleyerek, bir takım kazanımlar elde etmeye çoğu kez insanların ömürleri bile yetmez.
Nitekim astsubay sınıfının tarihsel sürecine bakıldığında 1975 yılında havacı astsubay ve eşlerinin yaptığı eylemlerle elde edilen kazanımlar, ne yazık ki zaman içinde yavaş yavaş yok edilmiş ve geri alınmıştır.
Ne acı bir gerçek ki bizi yönetenler bizim görev sorumluluklarımızı belirlerken canımız pahasına, ölüme bile yollarken gösterdikleri sorumluluk ve duyarlılığı haklarımızı paylaştırırken ne yazık ki göstermiyorlar. O zaman gözleri görmüyor, kulakları duymuyor.
Hayatımız boyunca bizlere hep bekleyin, seyredin dediler, bizlerde hep bekleyip, seyrettik. Onlarda hep kendi aralarında top oynadılar,bizler de hep baktık ve bekledik . Acaba bizler için bir gol atılır mı umuduyla... Fakat her defasında maç bitti ve bizim gol bir türlü atılmadı
Yaşamımız boyunca bizlerden hep istediler, bizlerde hep verdik. Fakat bizim iyi niyet ve vefamızı hep sömürdüler, kimse bizi görmedi, görmek istemedi. Fakat bende diyorum ki tarih geçmişi yargılamaktır. Bu güne kadar, bu ülkenin geçmiş, tarihi hep yargılandı ama astsubay sınıfının tarihi hiç yargılanmadı.
Bizi yönetenlere sesleniyorum bizlere yapılan haksızlıklara karşı aldıkları tavır ve davranışlardan dolayı, önce lütfen kendi kendilerini bir yargılasınlar. Bakalım kendilerini kendileri affedebilecekler mi?
Bizler ordunun emekçileri ve bekçileriyiz. Hatta ve hatta anasıyız. Anasız aile, omurgasız vücut sağlıklı olamayacağı gibi , ordu da astsubaysız olamaz. Bizi yönetenler Sayın Devlet Başkanımıza, Sayın başbakanımıza, Sayın genel kurmay başkanımıza , parlamento da görev yapan tüm Sayın millet vekillerimize sesleniyorum.
Bizim bu gerçeğimiz bir türlü hayata geçirilemedi. Bu gün parlamento da görev yapan tüm millet vekilleri hepinizin ailelerinizin ve akrabalarınızın içinde mutlaka bir astsubay vardır. Hepiniz askerlik yaptınız. Devlet başkanımız ve Başbakanımız dahil bu gerçeği bildikleri halde hepsi seyirci kaldılar.Bu ülke bizim, biz bu ülkenin vatandaşıyız Yurtseverlik ve ulusalcılıksa, hiç kimse bizden daha fazla ... değildir. İddia ediyorsanız yurt savunmasında, hayatlarını kaybedip şehit olanlarla, sakat kalıp , gazi olanların sayısına bakıldığında , gerçekleri göreceklerdir.
Ne yazık ki biz kendi kendimize yöneten bir sınıf değiliz. Kendi kendimizi temsil edemiyoruz. Bizim haklarımızı subaylar belirliyor, tamam belirlesinler ama vicdanlarından da bu kadar uzak olmasınlar. Ne yazık ki şartlar eşit olmadıkça haklarda eşit olmuyor. Yalnız unutmayalım ki insanlara insanca haklar verilmedikçe insanlardan insanca davranış bekleyemezsiniz.
Üreten kesimimiz örgütlenemiyor, derneklere bile üye olamıyor, elimiz kolumuz bağlanmış, her yönden kendimizi bizler değil, komutanlarımız temsil ediyor. Herkes anayasal haklarını koruyor ve alıyor, bize gelince babalarımız yasa oluyor, bize bir şey kalmıyor.
Bizler ülkemizi seviyor, ülkemizin zarar görmesini istemiyoruz, haklı olduğumuza inanıyor ve hakkımızı istiyoruz. Lütfen bizlere bakarken bakış acınızı ve bakış istikametinizi artık değiştirme zamanı gelmedi mi? Saygılarımla
NOT: Bu yazıyı uyarlayarak ayrıca Sayın Başbakanımıza, Sayın Genelkurmay Başkanımıza da dilekçe olarak göndereceğimi meslektaşlarıma duyururum.